?

Log in

No account? Create an account

Previous Entry | Next Entry

AD.NL

Met een drankje in de hand proosten Armenen in Utrecht op een goed jaar voor de Armeense Studentenvereniging Gladzor. Ze vieren twaalf jaar Gladzor en de komst van het nieuwe bestuur.

„Armenen staan erom bekend vaak te laat te komen op feestjes, dus nog niet iedereen is er”, grapt bestuurslid Wahag Chogerian die, naar typisch Armeens gebruik, strak in het pak een klein zaaltje van de Winkel van Sinkel in de Utrechtse binnenstad binnenloopt. De leden zijn daar druk met elkaar in gesprek of aan het kaarten.

„Ik vind het wel gezellig om hier wat nieuwe mensen te ontmoeten.” Aren Grigorjan legt gauw een speelkaart op de donkerbruine tafel en neemt een slok van zijn bier. „Je merkt wel dat het ons kent ons is. Als ik met iemand begin te praten, blijkt ineens dat hij familie of vrienden van me kent. De Armeense gemeenschap in Nederland is ook niet zo heel groot.”

Hij is geen lid van de studentenvereniging. „Maar misschien komt dat nog. Eerst even kijken hoe vanavond bevalt.” Voor Azniv Avakoemyan is de borrel een nieuwe ervaring. Ze is helemaal uit Eindhoven gekomen om haar dansvriendin Adrine Bandari, die in het bestuur zit, te steunen. „Eigenlijk voel ik me hier gelijk thuis. Op school heb ik niet veel Armenen om me heen. Het is fijn om hier dat gevoel te kunnen delen. Ik denk niet dat ik anders ben dan andere mensen, maar soms merk je wel dat je tussen twee culturen in zit. Daarover kan je hier met elkaar kletsen.”

Terughoudend

FEESTJE
Wat: Een welkomstborrel van de Armeense studentenvereniging Gladzor, in de Winkel van Sinkel
Wie: 28 Armeense studenten uit heel Nederland
Drank: ,,Het liefst wodka, maar dat houden we tegoed voor de volgende activiteit", zegt Arwin Bandari
Favoriete bezigheid: De Armeense cultuur met elkaar delen
Trots: ,,Dat het nog steeds zo goed gaat met ASV Gladzor", zegt oud-bestuurslid Lilit Arakelian

Daar is Adrine Bandari het mee eens. „Ik ben vaak bezig met de Armeense cultuur en identiteit. Op straat raak je alleen niet zo makkelijk met een andere Armeen in gesprek. Daarom zijn we dit soort borrels gaan organiseren. Ik merk dat iedereen nog een beetje terughoudend is en aan elkaar moet wennen. Je bent toch omringd door veel nieuwe mensen. Later in het jaar is er nog een gala. Dan wordt er wat afgedanst.”

„Heb jij ook altijd het gevoel bij je Armeense oma dat ze je wil volproppen met eten?”, vraagt Elyanor Karapetyan aan Arwin Bandari. Ze hangen aan de bar en praten onafgebroken over eten. „Dat is een belangrijk onderwerp voor ons. Er is altijd een plekje in onze maag voor nog een hapje.” Het verbaast haar dat de tafels in het zaaltje niet vol staan met eten. „Als we onze eigen consumpties mee hadden mogen nemen, denk ik dat het overladen was met voedsel.” „Ja, dan hadden de flessen wodka hier op tafel gestaan”, vult Arwin haar aan. „Dat past misschien wel meer bij de oudere generatie. Die spelen dan een bordspel en nemen heel veel shotjes wodka. Laten we dat maar bewaren voor een volgende activiteit. Voor nu is een glas bier ook prima.”

Groeien

Lilit Arakelian komt bij hen staan. Als oud-bestuurslid probeert ze elk jaar bij de welkomstborrel aanwezig te zijn. „Ik vind het bijzonder dat de belangstelling steeds maar blijft groeien. Het gaat zo goed met deze vereniging en het wordt hier drukker en drukker.” Twaalf jaar geleden zat Lilit zelf in het bestuur. „Armenië is een modern land, maar toch zijn we wat traditioneler dan Nederlanders. Als jongere kan het knap lastig zijn om daar je weg in te vinden. Daaruit is Gladzor ontstaan.”

Ze houdt een pen omhoog met het logo van de vereniging. „Volgens mij maken ze deze elk jaar opnieuw, maar het maakt me zo onwijs gelukkig. Ik ben trots op deze studentenvereniging.”