niderlandakan (niderlandakan) wrote,
niderlandakan
niderlandakan

Զարթիր, ո՛վ Սփյուռք

Փարիզ, Oգոստոս 2015

Երեկ ես տեղափոխվեցի Բեյրութից Փարիզ: Ուսում և աշխատանք ստացա, հիմնեցի մի ընկերություն, ամուսնացա և ընտանիք կազմեցի: Երբ իմ երրորդ երեխան` Գայանեն, ծնվեց, մենք տուն տեղ վաճառեցինք և տեղափոխվեցինք Լը Ռենսիի համայնք, որպեսզի մոտ լինենք երեխաների դպրոցին, այլ ոչ թե իմ աշխատավայրին:
Միթե հասկանալի չէ°, թե ինչու եմ ցանկանում երեխաներիս հեռու պահել Փարիզի ամենօրյա սարսափելի խցանումներից:  Երբ երեխաներս 13 տարեկանում ավարտեցին դպրոցը և պատրաստվում էին ընդունվել ֆրանսիական դպրոց, Պատրիցիան հարցրեց պարոն Ադամեանին, թե արդյոք վերջինս իրենց մասնավոր դասեր կանցկացնի` սովորեցնելով հայերեն լեզու և գրականություն, մինչ երեխաները կավարտեն իրենց բակալավրիատը: Միթե չափից ավել պահանջո°ղ ենք, երբ ցանկանումենք, որ մեր երեխաները իմանան հայերեն միջին դպրոցական մակարդակից բարձր, որպեսզի ի վիճակի լինեն տարիներ անց կարդալ և գնահատել Րաֆիին,Անդրանիկ Ծառուկեանին, և ժամանակակիցներից Պըլըտեանին: Մի°թե կարևոր չէ, որ իմ երեխաները բացի «ՔաջՎարդանից» ճանաչեն, հերոսացնեն և իդեալականացնեն Մոնթեին:



Դպրոցասեր Վարժարան, Լե Ռենսի, Ֆրանսիա

Ձեզանից որևէ մեկը ցանկանու°մ է հրաժարվել նույնիսկ մեկ քառակուսի մետր այն հողատարածքից, որ մտադիր եք ժառանգել ձեր երեխաներին: Այս դեպքում ինչպե°ս կարող եմ ընդունել, որ կարող եմ կորցնել ժառանգածս լեզուն, գրականությունը, երաժշտությունը, սովորությունները, ավանդույթները, խոհանոցի հարստությունը և ամբողջ մշակույթը:
Բեյրութն այլ էր: Մեր տան դիմաց գտնվում էր Սուրբ Նշան եկեղեցին : Կիրակի օրերին, կանգնելով մեր խոհանոցի պատշգամբում, մենք հետևում էինք հարսանիքներին, ստուգում, թե ով է ներկա, ով` բացակա: Դպրոցական օրերին առավոտյան 8 :10, եկեղեցու մոտ հավաքված՝ դպրոցի ուսանողները դասավորվում էին ռազմական ճշգրտությամբ և սկսում իրենց դպրոցական օրը «Առավոտ լուսո» շարականով, այսպիսով օրհնելով մեր ողջ շինությունը: Մեր շենքը << Տէյիրմէնճեան >> էր և ինքնին <<Գյուղ էր >> : Զարմանալիորեն 22 բնակարաններից միայն մեկն էր բնակեցված ոչ հայկական ընտանիքով: Ավանդական ափսեների պարն էր, որ իր ճանապարհն էր հարթում դեպի բազմաթիվ ընտանիքներ : Ավանդույթի համաձայն երբ արժեքավոր ուտեստ կամ քաղցրավենիք էր պատրաստվում` ինչպիսին մանտին է և փախլավան, հարևաններից մեկին ափսե էր ուղարկվում : Դա կարող էր լինել տ. Սիլվարդը, տ. Մարին, երբեմն երեցկին Հասմիկը կամ գեղեցիկ Դիաննան : Մեկը պետք է հիշեր, թե ափսեներից որը ում էր պատկանում : Ափսեները երբեք դատարկ չէին վերադարձվում` այսպիսով ապահովվելով ափսեների պարի շարունակականությունը : Երբ երեխան ատամ էր հանում կամ ինչ-որ մեկը փորացավ էր ունենում, ամբողջ շենքը գիտեր այդ մասին: Այլևս ոչ մի հետագա մանրունք չէր շրջանառվում: Չկար ընտանեկան թշնամություն, կամ եթե կար,մենք չգիտեինք դրա մասին: Ամեն դեպքում այդ ժամանակի Բեյրութում ամուսնալուծությունը գրեթե բացակայում էր:
Մեր դպրոցը` Հայ Աւետարանական Գոլեճը, տնից 10 րոպե հեռավորության վրա էր : Այստեղ նույնպես միայն մեկ ոչ հայ ուսանող կար 600 ուսանողներից, նա մեր շատ դասընկեր խեղճ Նաբիլն էր :
Վրեժը մեր մսագործն էր: Այնթափցի Եղիան`հացթուխը : Մենք գնում էինք մեր հագուստը և կոշիկները մեծ շուկայի հայկական բաժնից` <<Սուկ էլ Էրմեն>>-ից : Մենք արաբերեն խոսում էինք միայն սէրվիսի մէջ, հասարակական տրանսպորտից օգտվելիս: Բեյրութում նրանք, ովքեր խոսում էին, խոսում էին հայերեն, ովքեր կարդում էին, կարդում էին հայերեն, ովքեր գրում էին, գրում էին հայերեն:
Այստեղ կարդալ գրելը մոռացիր՝ եթե ինչ-որ մեկի երեխան հազիվ է հայերեն խոսում, ապա ծնողը հերոս է համարվում:


Բեյրութում էին նաև իմ պապիկներն ու տատիկները : Միհրան Աղան` մեծատուն Շնորհօքեան ընտանիքի ժառանգը, ողջ է մնացել հայերի կոտորածից հետո և փախել Բեյրութ : Երկար տարիներ 7 երեխա ունեցող ընտանիքը ապրում էր մի սենյակում : Այդ տարիների ընթացքում, երբ մի քանի օր հերթի մեջ էինք, գրեթե ոչինչ չկար ուտելու, իմ պապը նախապատվությունը տվեց երեխաների կրթությանը :
Իմ մյուս պապը` Սեդրակ Պեզիրկէնեանը, հազիվ մազապուրծ էր եղել ցեղասպանությունից: Մի անգամ Լիբանանում, լինելով կենտրոնական Թուրքիայի Այնթապի Քոլեջի շրջանավարտ, նա Ղազիր մանկատան գորգերի գործատան տնօրենի պաշտոնը ստացավ : Մանկատան փակվելուց հետո նա զբաղեցրեց գլխավոր հաշվապահի պաշտոնը Ամերիկյան համալսարանի հիվանդանոցում, որը Մերձավոր Արևելքի ամենագլխավոր հիվանդանոցն էր: Աշխատելով Ղազիրի մանկատանը նա իր սեփական ձեռքերով կառուցում է իրենց տունը Աշրավիայում, որտեղ նրանք ապրել են մինչև իրենց դեպի Սան Ֆրանցիկո արտագաղթը 1979 թ. :
Ես հաճախ մտածում եմ պարոն Սեդրակի մասին, ինչպես իմ տատիկն էր նրան անվանում : Նա ծնվել է 19-րդ դարի վերջին, անցել է Օսմանների խավարի միջով և ճանաչել համացանցային արագ դարաշրջանը: Նա միշտ հիշում էր, թե ինչպես իր մանկության տարիներին սովորում էր փողոցի լամպի լույսի ներքո, որպիսի խնայեր ընտանիքի ճրագայուղի գումարը: Քանի որ նա գրքեր չուներ, նա ձեռագիր արտագրում էր ուսուցչի գրքերը: Դասարանում միշտ առաջինն էր : Ապրել է երեք երկրներում, լավ գլուխ էր հանում 4 մշակույթներից, թարգմանել է ավելի քան տասնյակ գրքեր անգլերենից հայերեն:
Նա սկզբունքային մարդ էր, իր խոսքի տերը, ճշմարտախոս աշխատասեր և վստահելի : Ամերիկյան համալսարանի հիվանդանոցում 35 տարի աշխատելու ընթացքում նա գեթ մեկ աշխատանքային օր բաց չի թողել և երբեք չի ուշացել գործից : Իմ մայրիկի հիշելով դրանք այն օրերն էին, երբ պապիկը ստիպված էր կեսգիշերվին մոմ վառել ու մոմի լույսի տակ ստուգել` արդյոք արդնանալու ժամանակն է, թե ոչ : Հետաքրքիր է թէ որքան հաւատարմությամբ է ինձ հաջողվել, իմ երեխաներին փոխանցել պապիկիս արժեհամակարգը :


Միհրան Շնորհօքեան, ներգրավված Օսմանյան բանակում - 1914թ.

Իմ տատիկը` Մարիցա Մամին, լքել է Ադիյամանը և շարժվել դեպի Դեր Զոր, երբ նա 7 տարեկան էր : Նրա աչքի առաջ սպանել են իր մորը և գողացել կրտսեր եղբորը : նրանք իրեն, իր քրոջը և միջնեկ եղբորը մի շարքով էին կանգնեցրել, որպեսզի մի փամփուշտով կարողանային սպանել նրանց` խնայելով մնացած փամփուշտները : Վերջին րոպեին ժանդարմը չի ունեցել բավարար անմարդկայնություն ձգանը քաշելու համար:

Իմ մանկության ընթացքում սնված լինելով իմ պապիկի և տատիկի պատմություններով ցեղասպանության մասին, այն մասին, որ նրանք հանդիպել են մահվանը և մինչև իրենց կյանքի վերջը արցունքներով էին հիշում իրենց սիրելիների կորուստը, ես հայկական հարցը սուրբ հարց եմ համարում: Ես զգացմունքային եմ դառնում, ընդվզում եմ և պայքարում : Այնուամենայնիվ, ներկայացնելով ներկայիս իրականությունը կարծում եմ որ մեր ազգը ունի այլ մարտահրավերներ, որոնց ուշադրություն չի դարձնում: Մենք ունենք ավելի կարևոր մարտահրավերներ որոնք ուշադրության և անհապաղ լուծման կարիք ունեն : Դրանցից է օրինակ սփյուռքի շարունակական գոյատևումը, արտագաղթի դադարեցումը` բարելավվելով քաղաքական համակարգը և արագացնելով տնտեսական աճը երկրի ներսում :



Իմ պապիկի, Սեդրակ Պեզիրկէնեանի կենսաբանության գիրքը - 1914թ

Իրավիճակին ճիշտ գնահատական տալու համար մենք պետք է հետաքրքրությամբ ուսումնասիրենք պատմությունը և օբյեկտիվորեն նայենք ներկային : 14-րդ դարում հայերը Ղրիմի բնակչության մեծամասնությունն էին կազմում : 17-րդ դարում Լեհաստանում 300 հազար հայ էր ապրում : Այն, ինչ մնացել է այս երկու համայնքներից, նրանց կառուցած եկեղեցիներն են : Հստակ է, որ հրեա-քրիստոնեական մշակույթ ունեցող երկրներում գոյության մեր շանսերը շատ սահմանափակ են . . . . Ասում են, որ վերջին 10 տարիների ընթացքում 1,5 մլն հայեր են արտագաղթել Հայաստանից: Եթե մենք չենք կարող պահել մեր բնակչությունը մեր իսկ ձեռքի տակ եղած երկրում, ապա ինչ տրամաբանությամբ և ինչպիսի° ուժով կարող ենք պահանջել Արևմտյան Հայաստանի մեր հողերի վերադարձը . . . . Մենք ոսկե ձեռքերով մարդիկ ունենք, ովքեր տաղանդավոր են, ստեղծագործ, կրթված: Մեր հայրենիքը ունի սփյուռքի աջակցությունը, սակայն մեր աշխատավարձերը ավելի ցածր են, Չինաստանում և Թուրքիայում միջին աշխատավարձը 3 անգամ ավելի է քան մեզ մոտ : Խնդրում եմ մի արդարացրեք այն տարածված փաստարկները, որ մենք դեպի ծով մուտք չունենք և որ մենք շրջապատված ենք: Շվեյցարիան նոյնպէս ծով ելք չունի. Իսրայելն էլ շրջապատված է:
Մենք բոլորս գիտենք այս հարցերի մասին, բայց ո°վ է այս թեմաները մտցնում իրենց օրակարգ : Ո°վ է որոշում այս հարցերին անդրադառնալու կարգը, նախապատվությունը և հերթականությունը :
Այսօր մենք ունենք մի ազգ, որը բաղկացած է հայրենիքից և սփյուռքից ; Սփյուռքը բնակչության 75-80 տոկոսն է կազմում : Եթե մենք դիտարկենք տնտեսական հզորությունը, Սփյուռքը ներկայացնում է ազգի բարեկեցության 98 տոկոսը : Դա շատ հեշտ է հաշվել, պարզապես բազմապատկեք յուրաքանչյուր համայնքում բնակչության չափը երկրի միջին եկամուտով : Մեր հայրենիքը ունի կառուցվածք, այսինքն` կառավարություն և հիմնադրամը: Սփյուռքը ո՛չ մեկն ունի, ո՛չ էլ մյուսը: Տրամաբանակա°ն է արդյոք այն, որ Սփյուռքի նման ուժը մնում է անկազմակերպ:
Հայրենիքն արյուն է թափել հողը պահպանելու համար և նվաճել ավելին: Ղարաբաղյան պատերազմի ընթացքում հազարավոր խիզախ տղամարդիկ հայրենիքից և Արցախից զոհաբերեցին իրենց կյանքը, ի համեմատություն Սփյուռքի 21 մարդկանց: Այսօր, մենք իրավունք չունենք քննադատելու հայրենիքը: Մեզանից ովքե՞ր ուղարկեցին իրենց որդիներին Շուշին ազատագրելու համար: Եվ որքա~ն «խելագարներ» գաղթեցին և բնակություն հաստատեցին հայրենիքում: Սփյուռքը, իր հերթին, մեծ ջանք թափեց Հայոց ցեղասպանության հարյուրամյակի փաստին համաշխարհային ուշադրություն հրավիրելու համար: Դա անկասկած է: Սակայն, այդ ձեռքբերումներով՝ հայրենիքի պահպանությամբ ու սփյուռքի ձեղասպանոթյան հաջողությամբ բավարարված լինելը ոչ այլ ինչ է, քան ինքնախաբեություն: Այսօր Գերմանիայում ծնված և գերմանաբնակ շատ թուրքեր վերադառնում են իրենց հայրենիք, սովորում են իրենց լեզուն, իրենց ընկերություն են հիմնում, ինչպէս կ՛ըսենք պիզնես կ՛ընեն: Իսկ մյուս կողմից մենք լքում ենք մեր հայրենիքը, արտագաղթում:

Հայրենիք, “Յո՞ երթաս” (ու°րես գնում)(1)



Լվովի հայկական մայր տաճարը` կառուցված 14-17դդ

Հուլիսի 11-ին Բիլ Քլինթոնը մասնակցեց Սրեբրենիցայի ոգեկոչման արարողությանը` նվիրվածայն 8000 բոսնիացիներին, որոնք սպանվել են այսպես կոչված «ցեղասպանության» ընթացքում: վնաս չ'ունի, եկեք հենց այդպես էլ կոչենք, սակայն որտե°ղ էր ԲիլՔլինթոնը Ապրիլի 24-ին: Ինչ-որ մեկը ինչու° չհրավիրեց նրանց և այլոց: Ի°նչ միջոցներ ունենք մենք մեր տրամադրության տակ: Ո°վ է որոշում օրակարգի կատարման հաջորդականությունը: Ինչու° CNN-ը այդպես չանդրադառձավ ցեղասպանությանը, ինչպես դա արեցին ֆրանսիական հեռուստաալիքները: CNN նու°յնպես կախում ունի ԱՄՆ արտաքին քաղաքականությունից:

Մենք չենք քննադատում այն ամերիկահայերին, որոնք ջանասիրաբար աշխատում են, ԱՄՆ կառավարական մարմինների անբարո քաղաքականության դեմ պայքարելու համար: Հայտնի փաստ է, որ 4 նախագահներից և ոչ ոք չկատարեց նախընտրական շրջանում իրենց տված խոստումները Հայոց Ցեղասպանության ճանաչման վերաբերյալ: Մենք` սփյուռքը, պետք է սակայն գիտակցենք այն, որ ցանկացած առաջխաղացման համար պետք է ունենանք համապատասխան ռեսուրսներ, և երբեմն ներգրավվենք փորձառու մասնագետներին: Մենք պետք է նաև ձերբազատվենք սահմանափակ գյուղական մտածելակերպից: Այսօր ապրում ենք գլոբալ աշխարհում: Սահմաններ գոյություն չունեն: Մեր Սփյուռքը նույնպես պետք է լինի մի գլոբալ միասնություն, և տեղյակ լինի իր գլոբալ ռեսուրսներից, ունենա գլոբալ տվյալների բազան, անվանացանկերը, լինի դա ԱՄՆ-ում, Ֆրանսիայում կամ այլուր: Մենք պետք է օգտագործենք կոնտակտները միևնույն մեսիջը, տեսանյութերը, փոխանակենք գաղափարներըև համագործակցենք: Այսօր մարդիկ հանդիպումներ են կազմակերպում տարբեր մայրցամաքներից սկայպի միջոցով:

Առաջացած մարտահրավերներին հաղթահարելու համար կարևոր է, որ սփյուռքը ունենա կառուցվածք և այդ կառուցվածքը լինի գլոբալ, կարգավորված, մասնագիտացված, պատասխանատու ցանկացած բնագավառի համար և պարզապես լինի ֆինանսավորված:

Ցանկացած թռիչքի սկզբում արվում  է մի հայտարարություն, որն ասում է ուղևորներին, որ հույժ կարևոր է արտակարգ իրավիճակի ժամանակ առաջին հերթին կրել սեփական օդային դիմակները` այլ ուղևորներին օգնելուց առաջ: Սա հրամայական է նաև Սփյուռքի համար. Այն պետք է առաջին հերթին ինքն իր մասին հոգ տանի, կամ ամենաքիչը հիշի, որ պետք է ինքն իրեն հոգ տանի: Այն պետք է ուշադրություն դարձնի իր զավակներին՝ իրեն փոխարինող սերունդների վրա, իր դպրոցներին, կրթական ծրագրերին: Այն պետք է վեր բարձրացնի տնտեսական խնդիրները, համակարգի բժիշկների, իրավաբանների, ոսկերիչների տարբեր ասոցիացիաներ և աջակցի նոր ասոցիացիաների ստեղծմանը: Այն պետք է նաև անդրադառնա միջազգային հարաբերությունների խնդիրներին …

1938թ., երբ Քեսաբը Մուսադաղի հետ հանձնվեց Թուրքիային, Արշակ Չոպանեանը`Փարիզի արտգործնախարարությունում, Կարդինալ Գրիգոր Պետրոս Աղաջանեանը` Վատիկանում, և Սիրիայում Հռոմի Պապի ներկայացուցիչ Ռեմի Լեպրերտը, ամենքը տարբեր վայրերից պայքարեցին մինչ Քեսաբը կրկին վերամիավորվեց Սիրիայի հետ:
Այսօր, ու°մ օրակարգում է Քեսաբի հարցը: Արդյո°ք ի վիճակի կլինենք պահպանել Կիլիկիայի այս վերջին , փոքրիկ կտորը, այս սուրբ մասունքը:
Արդյո°ք մենք ի վիճակի կլինենք պաշտպանելու Քեսաբի Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցու գոյությունը, որը կառուցվել է 909 թվականին: Արդյո°ք իմաստուն կգտնվենք, որպեսզի թիմ կազմենք, մի ուժ, որի օգնությամբ կբանակցենք ոչ միայն Սիրիայի, այլ նաև դրսի միջազգային ուժերի հետ` Մոսկվա, Փարիզ, Բրյուսել, Վաշինգտոն, և կկարողանա°նք հռչակել Քեսաբը որպես չեզոք գոտի, եւ պահել մերը:
Ու°մ օրակարգում է գտնվում Սուրբ Ղազարի ապագան, որը մենք ժառանգել ենք Մխիթար Աբբահայրից:
Արևմուտքը, անշուշտ, ամեն կերպ կփորձի ձախողել Հայաստանի Հանրապետության ջանքերը` քանի որ համարում է Ռուսաստանամետ, Թուրքիայից ցանկացած մի թիզ հողակտորի վերադարձը:
Ո°վ, ո°ր մարմինը պահանջներ կներկայացնի Թուրքիային: Ո°վ է զբաղվում մեր արտաքին քաղաքականությամբ:
Ազգ: “Յո՞ երթաս

Արդեն մազերս սպիտակել են, սակայն շարունակում եմ սխալներ գործել: Ես չեմ հասել իմաստության իմ փափագած մակարդակին: Սխալներից խուսափելու համար ես հաճախ կատարում եմ ուրիշների կողմից հաջողությամբ իրականացված ծրագրերը: Կարող ենք օրինակ բերել Սիոնիստական շարժումը: Մի ժամանակահատված, երբ չկար համացանց, հեռախոսներ, օդանավեր, նույնիսկ էլեկտրաէներգիյա, մարդիկ համախմբվեցին, նախագիծ մշակեցին և աշխատեցին դրա հաջող իրականացման վրա:  Նույնիսկ ծանր պայմաններում էլ նրանք ազգ կազմեցին և պետություն հիմնադրեցին:

Ժամանակի ընթացքում հատուկ անհատներն են փոխում պատմությունը, երբեմն դեպի կործանում և երբեմն դեպի առաջընթաց: Եթե Սթիվ Ջոբսը ծնված չլիներ մենք չէինք ունենա Apple համակարգիչներ, I-phone-ներ: Սմարթֆոններն էլ անշուշտ գոյություն չէին ունենա այն չափով և տեքով, որով գոյություն ունեն:
Եթե Թեոդոր Հերցլը ծնված չլիներ, Սիոնիստական շարժումը չէր լինի, և ամենայն հավանականությամբ Իսրայել պետությունն էլ չէր լինի: Կարիք չկա նորից անիվ հորինել: Ահա մէկ օրինակ: Միայն այդ ճիշտ անձերն են հարկավոր, որ գնան և աշխատեն: Կշիռ ունեցող անհատները հայտնի իրենց ամբողջականությամբ, մարդասիրությամբ, նվիրվածությամբ, իմաստությամբ, հավատքով, և մոտիվացնող՝ ջուրը լակելու(2):

Որտե°ղ է ձեր հավատքը: Ինչու° եք մեր Արարատը թերագնահատում Սիոնա լեռից:
Նրանք շատ աշխատեցին և արդյունքի հասան:
Ինչու° չենք կարող նույնը անել:
Հրճուի՛ր, դո՛ւստր Արարատի (3). Մի՛ վախեցիր, թող չթուլանան քո ձեռքերը: Քաջալերուի՛ր  Արարատ ։ Թող քո որդիք հավաքվեն և հզորանան:

Երեկ ես տեղափոխվեցի Փարիզ Բեյրութից: Ամուսնացա և ընտանիք կազմեցի: Իմ երեք երեխաներն էլ հայ են: Հոգւով, սրտով, մշակույթով: Նրանք խոսում, գրում և կարդում են հայերեն: Նրանք կարդում են վեպեր և օրագրեր:
Դա երեկ էր` քառասուն տարի առաջ: Վաղը արդյո°ք իմ թոռները հայ կլինեն: Իմ և իմ եղբայրների թոռնիկներից դուրս կգան վստահաբար Ազնավուրներ, Գրիգորեաններ, Եղոյեաններ: Նրանք նույնպես կստեղծեն, կկառուցեն և կնվաճեն: Հայ կլինե°ն: Կնպատե°ն մշակույթին, մեր հայրենիքին, թե° պարզապես կասեն. <իմ պապիկը հայ էր>:
Սփյուռք, “Յո՞ երթաս”:

Որոշ մարդիկ ունեն լավ գեղագրություն և ստեղծում են լավ գրականություն: Ուրիշներն էլ գրում են ուշադրություն գրավելու համար: Չգիտեմ` արդյոք մի օր բավականաչափ տաղանդ կունենամ առաջին դասակարգին պատկանելու համար, սակայն, անկասկած, ժամանակ կամ հակում չունեմ երկրորդ դասակարգին պատկանելու համար:
Ես գրում եմ նպատակային                                                                     
Իմ գրությունը կոչ է:
Նախկինում իմ հոդվածները ընթերցողները գրում և շնորհավորում էին ինձ: Դուք դեռ կարող են գրել և շնորհավորել ինձ: Ես կպատասխանեմ ձեզ:
Ոմանք գրում են ողբի համար: Ես ամբողջովին հասկանում են նրանց: Գրեք և ես կպատասխանեմ: Ես պատրաստ եմ լինելու այդ Ողբի Պատը:

Այնուամնեայնիվ, ցանկանում եմ` այս անգամ ամենաքիչը ինչ-որ մեկը ասի, որ այստեղ է համագործակցության համար: Ինչ-որ մեկը, ով ունի ամբողջականություն, խոնարհություն, նվիրվածություն, իմաստություն: Ինչ-որ մեկը, ով ունի հավատք, և խանդ՝ ջուրը լակելու:

Յովէլ Շնորհօքեան

(1) “Quo vadis”Հենրիկ Շաինկուչի 1895 վեպ, որտեղ լեհ գրողը առնչվում է այդ ժամանակվա նասնատված Լեհաստանի հետ:
(2 )Դատավորաց 7:5
(3) Սոփոնիա 3:14-17

Նախորդ հոդվածները
Ու՞մ է պատկանում մեր հայրենիքը
Զատիկի մաքրություն

Tags: Առօրյա, Գրական, հղումներ.կապ.համագործակցություն
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments