June 7th, 2017

Հայաստանում իրագործվելու է «Խոստումնալից երիտասարդություն» միջազգային ծրագիրը

Օրերս Հայաստանում տեղի ունեցավ «Խոստումնալից երիտասարդություն» անվանումը կրող միջազգային միջմշակութային փոխանակման ծրագրի նախապատրաստական փուլը, որի առիթով Հայաստան հատուկ ժամանել էին մասնակից երկրների ներկայացուցիչները՝ Հոլանդիայից, Գերմանիայից, Ռուսաստանից, Իսպանիայից, Ավստրիայից: Հայաստանում նրանց դիմավորեցին հայաստնյան կողմի մասնակիցները։

Այցի շրջանակներում երկրների երիտասարդ ներկայացուցիչների հետ քննարկվել է առաջիկայում՝ հուլիսի ամսին կայանալիք երիտասարդական նախագծի մանրամասները: Ներկայացուցիչները եղել են նախագծի անցկացման վայրերում, հանդիպել ծրագրում ներգրավված անձանց և գործընկերներին, քննարկել անցկացվելիք միջոցառումներին վերաբերող ծրագրային դրույթներն ու կարեւոր հարցերը:
Հանդիպումներից հետո գործընկերները ծրագրի կազմակերպիչ «ԼՈՒՍԱՎՈՐ ԱՊԱԳԱ» /Bright Future/ հոլանդական երիտասարդական հասարակական կազմակերպությանն իրենց վստահությունն են հայտնել, նշելով, որ ծրագիրը չափազանց յուրահատուկ է, լեցուն զանազան անակնկալներով ու նաև առաջացնելու է բավական մեծ հետաքրքրություն հասարակության տարբեր շերտերում՝ թե Հայաստանում, թե՛ Եվրոպայում եվ թե՛ Ռուսաստանում: Այս երիտասարդական մասշտաբային միջազգային նախագիծը հնարավորություն կտա մասնակիցներին ծանոթանալ ոչ միայն ներգրավված երկրների մշակութային ավանդություններին, ուսումնական և այլ առանձնահատկություններին, այլեւ այն նոր հարթակ կլինի տարբեր ազգություններ ունեցող երիտսարդների համար կապեր ստեղծելու և հետագա համատեղ գործունեություն ծավալելու համար:
Յոթօրյա այս նախագծի շրջանակներում կհյուրընկալվեն, ինչպես նաև ծրագրին իրենց աջակցությունը կցուցբերեն հայտնի դերասաններ Հրանտ Թոխատյանն ու Լուիզա Ներսիսյանը, Տերյան կենտրոնը, Հայ կրթական հիմնարկության տնօրինությունը,«Լունար» արծաթյա զարդեր արտադրող հայկական ընկերությունը, «Anna Designer»-ը,
«ZH NINEL» ձեռագործ աքսեսուարներ և զարդեր արտադրող կազմակերպությունը, Ծիրանէ հայկական արտադրության օճառներ և յուղեր արտադրող երիտասարդ, բայց խոստումնալից ընկերությունը,
«Դարման» հայկական թեյեր արտադրող ընկերության ներկայացուցիչները, Թալիանի իտալական բարձրակարգ ակնոցներ արտադրող ընկերությունը,«Գլաձոր» հանգստյան տունը, «Մեգերյան Գորգեր» ընկերությունը, Մեր Տուն ՀԿ,«Ֆեդեքս» ընկերությունը,Կարապետյանի պարի դպրոցը,«Յուքոմ» ընկերությունը, և ուրիշներ։ Նախագծի շրջանակներում նախատեսվում է ակտիվ համագործակցություն Հայ-Ռուսական (Սլավոնական) հալասարանի, Գլաձոր համալսարանի, ինչպես նաև Պիֆագոր ուսումնական կենտրոնի հետ։
Ծրագրի կազմակերպիչներն առավել քան վստահ են, որ նման մեկնարկով շփումները շարունակական են լինելու նաեւ ծրագրի շրջանակներից դուրս, իսկ ձեռք բերված պրակտիկ փորձն ու գիտելիքները մասնակիցներին հնարավորություն կտան խորապես ուսումնասիրել միմյանց երկրների մշակույթը, ազգային առանձնահատկությունները, ապրելակերպը, առօրյան, խոհանոցային հմտությունները, կրթական համակարգը և այլ առանձնահատկությունները:
Նախապատրաստական աշխատանքների փուլը ետևում է մնացել, «Խոստումնալից երիտասարդություն»
մշակութային փոխանակման այս ծրագիրը  կանցկացվի Հայաստանում՝ հուլիսի 4-ից 10–ը:

Միջոցառման մանրամասներին «Նիդերլանդական օրագիրն» անրադառնալու է:

(«Լուսավոր ապագա» /Bright Future/ հոլանդական կազմակերպության նախաձեռնած «Խոստումնալից երիտասարդություն» միջազգային մշակութային փոխանակման ծրագիրն ավելի հագեցված դարձնելուն
աջակցելու են' "Գագիկ Ծառուկյան" բարեգորցական հիմնադրամը, "Արաքս " թռչնաֆաբրիկան, «Մեգերյան կարպետ» գորգերի գործարանը, "Մեր տուն" հ/կ-ն, «Դարման» հայկական թեյեր արտադրող ընկերությունը , "Ծիրանէ" հայկական արտադրության օճառներ և յուղեր արտադրող ընկերությունը , Crystal Resort Aghveran
«Լունար-Սիլվեր» արծաթյա զարդեր արտադրող հայկական ընկերությունը, Ucom ընկերությունը, Հայ-Ռուսական (Սլավոնական) համալսարանը.
Միջոցառման Ինֆորմացիոն հովանավորն է ' «Նիդերլանդական օրագիրը»):

WE WANT EUROPE IN NAGORNO-KARABAKH


AGBU EUROPE LAUNCHES APPEAL CALLING ON THE EUROPEAN UNION
TO PROVIDE AID TO THE PEOPLE OF NAGORNO-KARABAKH


          
Brussels, 07/06/2017 - AGBU Europe launches an appeal calling on the European Union and European aid organizations to engage with the population of Nagorno-Karabakh. More than 50 public figures from academia, politics, civil society and the arts and from around Europe have already endorsed the appeal.

Nagorno-Karabakh (NK) is a landlocked mountainous territory in the South Caucasus, home to 150,000 people. It is one of several unrecognized states that emerged from the breakup of the Soviet Union in 1991. The Republic of Azerbaijan claims sovereignty over NK.

The inhabitants of this small territory have been under threat and isolation for more than 20 years, which has caused considerable hardship. A blockade continues to impact the daily life of the population, who live under the continuous threat of war. The population also suffers from the highest mine-related casualty rate in the world.

EU policy towards Nagorno-Karabakh is unique. The EU does not provide aid to its population, in contrast to other territories under dispute, such as Northern Cyprus, Abkhazia or Transnistria, which have received substantial benefits from EU engagement and aid.

“We call on all those who believe in Europe to sign onto this appeal. We stand ready to work with the European institutions as well as with international NGOs to find ways to respond to the needs of the civilian population in Nagorno-Karabakh,” says Nadia Gortzounian, President of AGBU Europe.

Despite the isolation and economic hardship, Nagorno-Karabakh focuses on the development of democracy. It is making considerable efforts to improve institutions and strengthen civil society.

AGBU Europe has published a video and information package aimed at explaining the case for EU engagement in NK.



The appeal can be signed online at: change.org

The short video can be viewed at: We want Europe in Nagorno-Karabakh

For more information, please visit AGBU Europe's campaign page.

Follow us on Facebook to support this campaign.

Բյուրակն Իշխանյանի նիդերլանդական հուշերը-4/ Նույնասեռականության և սեքսի շաբաթ օր

Սկիզբն այստեղ՝ 1/ 2/ 3/

Բյուրակն Իշխանյանը  ծնվել է 1986 թ․ Մոսկվայում։ Մեծացել է Երևանում՝ լրագրողների ընտանիքում։ Սովորել է Երևանի պետական բժշկական համալսարանում, մասնագիտացել է հոգեբուժության մեջ։ ՈՒսումնառության պրակտիկան անցկացրել է Հոլանդիայում, ապա 2011-ին Էրազմուս մունդուս կրթաթոշակային ծրագրով մեկնել է Եվրոպա՝ կլինիկական լեզվաբանություն մասնագիտությամբ սովորելու։ Ավարտելուց հետո աշխատել  է Նուբարաշենի հոգեբուժարանում և դասավանդել մանկավարժական համալսարանում, կարճ ժամանակ անց մեկնել է Դանիա՝ Կոպենհագենի համալսարանում հոգեբանություն և նյարդալեզվաբանություն մասնագիտությամբ ասպիրանտուրայում սովորելու։
Ներկայումս բնակվում է Դանիայի մայրաքաղաքում։ Մասնագիտական գործունեությունից բացի նաև գրում է պատմվածքներ, զբաղվում բլոգերությամբ և կատարում թարգմանություններ։

______________________
             
-4-
Նույնասեռականության և սեքսի շաբաթ օր

Շակի ասած «գեյերի մայրաքաղաք» արտահայտության ճշմարտացիության մեջ համոզվեցի միայն այն ժամանակ, երբ ներկա գտնվեցի գեյերի շքերթին:

Ամստերդամի կենտրոնում՝ կամուրջների վրա, ջրանցքներից մեկի շուրջ լիքը մարդիկ էին հավաքվել: Մենք՝ տարբեր երկրներից եկած մոտ 30 բժիշկ-ուսանողներս, հազիվ հարմար տեղ ճարեցինք, որ գոնե կիսով չափ կարողանանք տեսնել ջրում կատարվողը: Այս առումով բոյովների բախտը բերել էր. նրանք հանգիստ տեղավորվել էին մոտակա շենքի առաջին հարկի պատուհանագոգերին ու երևի ամբողջությամբ տեսնում էին շքերթը: Իսկ ես հազիվ մի ծակ գտա, խցկվեցի և կարողացա ոտքերիս թաթերի վրա կանգնած մի կերպ մի բան տեսնել:

Ջրանցքներով հերթով նավեր էին անցնում, որոնց վրա բազմաթիվ տղամարդիկ ու կանայք ու այլ սեռի ներկայացուցիչներ էին գտնվում: Մի մասը կիսամերկ էր, մյուսները՝ կարնավալային հագուստներով, զանազան համազգեստներով, զիզի-բիզի զարդարանքներով: Երաժշտությունն այնքան բարձր էր, որ իրար հետ գոռալով էինք խոսում: Նավերի վրա բոլորը պարում էին, ուրախանում: Բոլորը gay էին: Հանդիսատեսն էլ պասիվ չէր. բարձրահասակ հոլանդացիները չէին զլանում, միանում էին պարին, շարժում իրենց հոլանդական տուտուզները:

Սկզբում հետաքրքիր էր, հետո՝ զվարճալի, հետո՝ ձանձրալի, վերջում՝ զայրացնող. շքերթի պատճառով քաղաքում խցանում էր գոյացել: Չէ՛, ձեզ հայտնի երևանյան իրար գլխի լցված, հնարավոր բոլոր ուղղություններին նայող մեքենաները չէին, որ խանգարում էին: Ամստերդամում մարդկանց խցանում էր գոյացել. փողոցներով քայլելու համար հերթ պետք է կանգնեիր:

Երբ ձանձրացա, հանգիստ թողեցի ու հեռացա. այստեղ ազատ ես, ոչ ոք քեզ համար չի անհանգստանում: Դա մի կողմից լավ է. կարող ես ուզածդ անել, և ոչ ոք հանդիմանական տոնով քեզ չի ասի. «Ու՞ր էիր»: Մյուս կողմից էլ տխուր է, որ չկա մեկը, որ գիտես` քեզ համար պատասխանատվություն է զգում:

Ինչևէ, մի քիչ զբոսնեցի ու վերադարձա: Այդ ժամանակ աղջիկներից մեկն ինձ հարցրեց.

- Հայաստանում գեյեր կա՞ն:

- Հա՛, կան, բայց աշխատում են թաքցնել. հասարակությունը նրանց չի ընդունում:

- Քիչ առաջ հայկական նավ անցավ։

- Զարմանալի է:

- Երևի ձեզ մոտ չեն ընդունում, դրա համար էլ գալիս են այստեղ:

Ավելի ուշ Դավոն հաստատեց, որ եռագույնն է տեսել նավերից մեկի վրա:

Թեև սկզբում մոտ 30 հոգով էինք, բայց հետո այնքան իրար գտանք-կորցրինք, որ մնացինք ես, Աննան, հույն Նատաշան և Նիկոլասը: Դավոն էլ հասցրեց մեզ գտնել: Այնպես որ, հինգով էինք:

Աննան առաջարկեց Ռեմբրանդտի թանգարան գնալ: Մի քանի ժամ փնտրեցինք, քարտեզն անգիր արեցինք, մինչև գտանք: Բայց այդ օրն արվեստի օր չէր. թանգարանը փակ էր: Նատաշան գնաց, իսկ ես մյուսներին առաջարկեցի սեքսի թանգարան գնալ: Ի զարմանս ինձ, Աննան չմերժեց. երևի Ամստերդամի մարդաշատ փողոցներում նամուսը թռցրել էին նրա գրպանից։


Երբ արդեն ներս էինք մտել, ես փորձում էի գտնել լուսանկարելն արգելող նշանը: Չկար: Հետ վերադարձա ու տոմս վաճառողին դիմեցի.

- Լուսանկարել կարելի՞ է:

- Քեզ՝ այո:

Հետո հասկացա, թե ինչ էր նշանակում նրա դեմքի տարօրինակ արտահայտությունը. ասես ցանկանար ասել. «Թե էդքան համարձակություն ունես, լուսանկարիր. քեզ ոչ ոք չի արգելում»:

Իրոք, թանգարանի պարունակությունն այնպիսին էր, որ ինձ նման «համեստ» հայ աղջիկը չէր ցանկանա որևէ մեկի ցույց տալ, ավելին՝ չէր էլ ուզենա պատմել, որ նման տեղում է եղել:

Կային խուժան տիկնիկներ, առնանդամների արձաններ, ծաղրանկարներ և այլ տարօրինակ բաներ, որ ուրիշ ոչ մի տեղ չես տեսնի: Մի սենյակ կար, որն անգամ ինձ նման «ամեն ինչ տեսած» փչացած բժշկի համար էր սարսափ: Դռան վրա գրված էր, որ թույլ նյարդերով մարդիկ չմտնեն: Ես էլ, լինելով շատ զգայուն, բայց միևնույն ժամանակ ինադ անող, առանց երկար-բարակ մտածելու մտա:

Մի ամբողջ հարկաբաժնում Նոյի թվի սև ու սպիտակ պոռնո նկարներ էին: Դրանց իմաստը չհասկացա. չէ՞ որ այսօր ինտերնետը և Ամստերդամը լիքն է ավելի որակով, գունավոր պատկերներով: Լավ, մեկ-երկու պատմական նմուշը հասկանալի է. բա չիմանա՞նք, թե ինչի շուրջ էին հավաքվում 60-70-ականների տղամարդիկ… Բայց մի ամբողջ հարկաբաժինն ահավոր էր… սրտխառնոցի աստիճան: Իսկ ես այնքան էլ բարի պտուղ դուրս չեկա. մի քանի լուսանկարներ արել եմ:

Չէ՛, դրանք էն «փչացածներից» չեն: Ավելի շուտ զվարճալի են ու հետաքրքիր: Մասնավորապես, ինձ վախեցրեց աչքով անող ու ծիծաղող հետույքը, որը մեկ-մեկ էլ թսում էր, բայց հոտ չէր գալիս (էդ մեկը չափից դուրս կլիներ), իսկ կարմիր լապտերների թաղամասի հին ու լավ ժամանակների մինի տարբերակում հավես էր զբոսնելը: Դրանք էլ հենց անմահացրի իմ լուսանկարչական սարքով:

Երբ տուն եկա, տանտիրոջս սենյակից տնքոցներ լսեցի: Հյուրասենյակում մոմեր էին վառված:

Շարունակելի...