niderlandakan (niderlandakan) wrote,
niderlandakan
niderlandakan

Մանուկ Մկրտչյան. «Յուրաքանչյուր հայ պարտավոր է օգնել իր ազգին, ազգակցին…»

Ալմելոյի կիրակնօրյա դպրոցի տնօրեն Մանուկ Մկրտչյանը հարցազրույց է ունեցել «Հայերն այսօր» էլեկտրոնային պարբերաթերթին: Այն սիրով ներկայացնում ենք նաև մեր ընթերցողներին

IMG_8062[1]

Սիրիայում ծավալվող դեպքերը, սիրիահայերի խնդիրներն անտարբեր չեն թողել աշխարհի չորս ծագերում ապրող հայ մարդուն, հայկական կազմակերպություններին: Յուրաքանչյուրն իր հնարավորությունների սահմանում փորձում է օգնության ձեռք մեկնել, մեղմել հայրենակցի ցավը:

Հայաստանում ապրող սիրիահայ մի երիտասարդի էլ օգնության ձեռք մեկնեց Հոլանդիայի Ալմելո քաղաքի հայկական  կիրակնօրյա դպրոցը:

Ալմելոյի կիրակնօրյա դպրոցի տնօրեն Մանուկ Մկրտչյանի հետ հանդիպման առիթն այս գեղեցիկ նախաձեռնությունն էր:

Բայց նախ «Հայերն այսօրի» ընթերցողների հետ փորձենք ծանոթանանալ Մանուկ Մկրտչյանի և Ալմելոյի կիրակնօրյա դպրոցի հետ.

- Արդեն 7 տարի է՝ ապրում եմ Հոլանդիայի հայաշատ Ալմելո քաղաքում, որտեղ հայերի ջանքերով կառուցվել է Հոլանդիայում առաջին և թերևս միակ հայկական Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցին:

Պաշտոնական տվյալներով Ալմելոյում 6-7 հազար հայ է ապրում, չնայած հայերի քանակն ավելի շատ է:

- Պարո՛ն Մկրտչյան, քանի՞ տարի է, որ կիրակնօրյա դպրոցի տնօրենն եք:

- Այս տարի նշելու ենք եկեղեցու կառուցման և դպրոցի հիմնադրման 10-ամյակը:

6-7 տարի է, ինչ աշխատում եմ դպրոցում, սկզբում որպես ուսուցիչ, իսկ երբ Եկեղեցու վարչությունը 2008 թվականին առաջարկեց ինձ ղեկավարել դպրոցը, ես սիրով համաձայնեցի:

Նրանք հույս ունեին, որ կկարողանամ կառավարել ու ստեղծել նոր, կատարելագործված դպրոց:

Եվ պետք է ասեմ, որ այդ ժամանակից ի վեր դպրոց հաճախող աշակերտների թիվն ավելացել է մոտ 100-ով: Այժմ դպրոցում սովորում է 4-14 տարեկան 130 աշակերտ:

Ունենք նաև  երիտասարդների խումբ: Սկզբում խմբում ութ երիտասարդ էին սովորում, հիմա արդեն 35-ն են:

Ավելի մեծ տարիքի մարդիկ էլ են ցանկություն հայտնում հայերեն սովորել, բայց մեր ժամանակը շատ սուղ է:

Մեր հիմնական նպատակը փոքրերին ու երիտասարդներին լեզու սովորեցնելն է, որ նրանք չհեռանան իրենց ինքնությունից, արմատներից:

- Ի՞նչ առարկաներ են դասավանդվում դպրոցում:

[Կարդալ շարունակությունը]

- Կիրակնօրյա դպրոցն ունի 6 դասարան: Դասարանները կազմել ենք ըստ լեզվական մակարդակի: Հիմնականում դասավանդում ենք հայոց լեզու (արևելահայերեն և արևմտահայերեն), հայ ժողովրդի պատմություն:

Դպրոցը գործում է հայկական եկեղեցուն կից Գալուստ Գյուլբենկյան սրահում: Ունենք բավարար պայմաններ  դասերը կազմակերպելու համար:

Դպրոցի հիմնական նպատակը լեզու ուսուցանելն է, հետևաբար տարբեր մեթոդներով  աշխատում ենք դասապրոցեսում ներգրավել բոլոր աշակերտներին:

- Ի՞նչ խնդիրներ, ինչի՞ կարիք ունի դպրոցը:

- Որակյալ մանկավարժների կարիք ունենք: Մեր ոչ բոլոր մանկավարժներն են մասնագետներ, և նրանց կրթական մակարդակն այնքան էլ բարձր չէ:

Մի քանի լավ մանկավարժներ ունենք, որոնց վրա ենք հիմնականում հենվում:

Թեև դասագրքերով քիչ թե շատ համալրված է դպրոցը, բայց կարիք, այնուամենայնիվ, ունենք: Հույս ունեմ, որ այս տարի այդ բացը կլրացնենք: Վերջերս մենք դասագրքեր ստացանք Պոլսի պատրիարքարանից: Պատրիարքական փոխանորդը՝ Արամ Աթեշյանը, այցելեց մեր դպրոց, ծանոթացավ դպրոցի, աշակերտների, ուսուցիչներ հետ:

- Պարո՛ն Մկրտչյան, դպրոցում խմբակներ գործում են:

- Այո՛, գործում է «Զարթոնք» պարի խմբակը, որը շատ լավ ղեկավար ունի: Խումբը երկու տարվա պատմություն ունի, և 40-50 երիտասարդ է հաճախում պարախումբ:

- Ձեր խոսքում նշեցիք, որ Ալմելոն Հոլանդիայի ամենահայաշատ քաղաքն է: Իսկ լեզվիմոռացության վտանգը մե՞ծ է:

- Այո՛, վտանգը շատ է մեծ: Ալմելոյում ապրող հայերը հիմնականում Թուրքիայից և Իրաքից են գաղթել: Այդ երկրներում նրանք քիչ թե շատ պահպանել են լեզուն, ավանդույթները, քանի որ մուսուլմանական երկրում կրոնական տարբերությունը չի թողնում ձուլվել:

Իսկ Հոլանդիան քրիստոնեական երկիր է, այստեղ ձուլման վտանգը մեծ է, շատ են խառնամուսնությունները:

- Ասացիք, որ ձուլման վտանգը մեծ է: Հետաքրքիր է, դպրոցի արդյունքը տեսանելի՞ է:

- Այո՛, արդյունքը շատ մեծ է: Դա տեսանելի է աշակերտների զարգացվածությունից, դպրոցի հանդեպ հետաքրքրության աճից:

Այն ծնողներն, ովքեր նախկինում տատանվում էին, հիմա իրենց երեխաներին սիրով են դպրոց բերում:

Ոգևորություն է նկատվում նաև երեխաների մոտ:

Դպրոցում հաճախակի միջոցառումներ ենք կազմակերպում: Սա նույնպես շահագրգռում է ծնողներին, երեխաներին:

- Պարո՛ն Մկրտչյան, դուք նաև դասավանդում եք հոլանդական դպրոցում:

- Այո՛, մաթեմատիկա և համաշխարհային պատմություն եմ դասավանդում հոլանդական դպրոցում: Պատմության դասաժամերին որպես ուսուցիչ  իրավունք ունեմ  անդրադառնալու նաև հայ ժողովրդի պատմությանը:

- Մեր նախնական զրույցի ժամանակ ասացիք, որ գիրք եք գրում Ալմելոյի մասին…

- Ես ապրում եմ Ալմելոյում, և ինձ հետաքրքիր էր, թե երբ և ինչ պատճառով են հայերը հաստատվել քաղաքում, եկեղեցին ինչպես է կառուցվել: Ալմելոյի ամենածեր հայը՝ Իջրի Հայկազը, ով համայնքի հիմնադիրներից է, 1974 թվականին է հաստատվել քաղաքում: Նա անցյալ տարի պարգևատրվեց Հոլանդիայի «Թագավորական ընտանիքի անդամ» պարգևով: Այդ պատվին արժանանում են այն մարդիկ, ովքեր բարեգործություններ են կատարել:

Ես իմ գրքում փորձ եմ անում ներկայացնել Ալմելոյի հայկական համայնքը, քաղաքում ապրող հայերին, թե նրանք ինչ ներդրում են ունեցել քաղաքի հասարակական, մշակութային կյանքում: Ինչու մարդիկ չիմանան, որ Հոլանդիայի քաղաքներից մեկում այսպիսի աշխատանք է կատարվում, այսպիսի համայնք կա:

Հույս ունեմ, որ մինչև տարեվերջ կավարտեմ գիրքը:

- Պարո՛ն Մկրտչյան, զրույցի վերջում ուզում եմ մի գեղեցիկ նախաձեռնության մասին խոսել: «Հայապահպանության գործում նշանակալի ավանդի համար» համահայկականամենամյա մրցանակաբաշխության ժամանակ Ձեր դպրոցը «Մայրենիի պաշտպան» անվանակարգում հաղթող ճանաչվեց (լավագույն կրթօջախ, լավագույն ուսուցիչ): Մրցանակաբաշխության ողջ գումարը փոխանցեցիք սիրիահայ ընտանիքի: Կցանկանայի,որ այս մասին խոսեիք:

- Առաջին հերթին ուզում եմ շնորհակալություն հայտնել ՀՀ սփյուռքի  նախարարությանը՝ մեզ վստահելու և մրցանակի արժանացնելու համար: Երբ այդ մասին իմացանք, շատ ուրախացանք և որոշեցինք գումարը նվիրել որևէ կազմակերպության, մանկատան:

Այդ մասին հայտնեցինք նաև ՀՀ սփյուռքի նախարարությանը:

Սփյուռքի նախարարությունն առաջարկեց գումարը տրամադրել սիրիահայ երիտասարդի: Այդ գումարով (210 հազար դրամ) հնարավոր կլիներ մասամբ մարել երիտասարդի ուսման վարձը:

Մենք մեծ սիրով համաձայնեցինք:

- Պարո՛ն Մկրտչյան, դուք այսօր նաև ծանոթացաք սիրիահայ երիտասարդի՝ Վանես Աղջոյի հետ: Կարծում եմ՝ այդ ծանոթությունը ամուր բարեկամության հիմք կդնի: Իսկ այս գեղեցիկ նախաձեռնությունը  կդառնա  ոգևորող ու վարակիչ:

- Ես երիտասարդի մասին պատմել եմ արդեն մեր եկեղեցու վարչությանը:

Մենք ունենք շատ լավ վարչություն, որը հետաքրքրված է մեր դպրոցի խնդիրներով և ամեն կերպ աջակցում է մեզ:

Ունենք հիանալի վարչության նախագահ՝ Օնիկ Գելեջի, ով թեև հայախոս չէ, բայց հոգով-սրտով նվիրված է հայ ազգին, համայնքին և մեծ աշխատանք է կատարում: Նա շատ հայասեր անձնավորություն է:

Հնարավոր է, որ նաև այլ կերպ  կարողանանք օգնել մեր սիրիահայ երիտասարդին, ում հետ այսուհետ բարեկամներ ենք լինելու:

Կարծում եմ՝ յուրաքանչյուր հայ պարտավոր է իր հնարավորության սահմաններում օգնել իր ազգին, ազգակցին, ով օգնության կարիք ունի:

Իսկ վերջում ուզում եմ շնորհակալություն հայտնել ՀՀ սփյուռքի նախարությանը, Ձեզ՝ հրավերի, զրույցի համար:

Հ.Գ. Զրույցին ներկա էր նաև սիրիահայ երիտասարդ Վանես Աղջոն, ում հայրն անցյալ տարի զոհվեց Հալեպի օդակայանի ճանապարհին: Ինչպես պատմեց Վանեսը, նա վերադառնում էր Հալեպ, որպեսզի նյութապես կարողանա օգնել Հայաստանում գտնվող ընտանիքին: Սակայն վերադարձի ճանապարը նրա համար անդարձ եղավ…

Այսօր Վանեսը Երևանում ապրում է իր մայրիկի ու քրոջ հետ: 21-ամյա սիրիահայ երիտասարդը թարգմանություններ կատարելով է փորձում հոգալ արդեն իր ուսերին մնացած ընտանիքի հոգսը:  Վանեսը նաև ուսանող է, սովորում է Երևանի ճարտարագիտական համալսարանում:

Ինչպես նշեց Վանեսը, Հայաստանում հիմնական խնդիրը նյութական դժվարություններն են.

«Եթե դրսից օգնություն չլինի, այստեղ ապրելը դժվար կլինի: Սիրիայում յուրաքանչյուրն իր գործն ուներ, իր ապրուստը կարողանում էր վաստակել»:

Մինչև ուսումն ավարտելը Հայստանում կմնա, իսկ թե հետո ինչ կլին, դժվարացավ պատասխանել:

Իսկ այսօր ամենակարևորը Վանեսի համար համբերությունն է. «Եթե համբերենք, տոկանք, դիմանանք, վստահ եմ, որ ամեն ինչ լավ կլիի: Ինչպես ասում են, ձախորդ օրերը կուգան ու կերթան: Միայն թե մենք այդ «օրերին» կորուստներ քիչ ունենանք»:

Իսկ վերջում Վանեսն իր երախտագիտությունը հայտնեց պարոն Մանուկին, Ալմելոյի դպրոցին, բոլոր այն մարդկանց, ովքեր օգնության ձեռք են մեկնել:

Զրուցեց Լուսինե ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆԸ

IMG_8061[1]

Tags: Իրադարձություններ.դեպքեր, հղումներ.կապ.համագործակցություն
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments